دلا امشب سفر دارم چه سودایی به سر دارم

حکایتهای پر شرر دارم چه بزمی با تو تا سحر دارم

به پرواز آسمان عشق که خوشرنگین بال و پر دارد

به صحرای بیکران عشق سفرهای پر خطر دارد

نمی ترسم از فتنه ی طوفان دلی چون دریای خزر دارم

به بی تابی قلب عاشقان پیامی از شمس و قمر دارم

من امشب با خدای خود مناجاتی دگر دارم

نیایشها به درگاهش از این شور و شرر دارم

ز لطف بیکران او تشکر ها کنم اما

شکایتها به درگاهش ز سودای بشر دارم

نمی ترسم از فتنه ی طوفان دلی چون دریای خزر دارم

به بی تابی قلب عاشقان پیامی از شمس و قمر دارم

دلا امشب سفر دارم ........

آسمان خاليست، خالی، روشنایش را که برد؟
تاج ماهش، سينه ريز کهکشانش را که برد؟

گيسوان شب پريشان است چون آشفتگان
موی بند نيلی پولک نشانش را که برد؟ 

از کمانگير شهابش کس نمی بيند نشان
تير هايش را که بشکست و کمانش را که برد؟

باغبان تنهاست، تنها، گرد او جز خار نيست 
بيد مشکش را، گلش را، ارغوانش را که برد؟

آن چنار دير سال آزرده از بيهوده گيست 
آشيان مرغکان نغمه خوانش را که برد؟

جويبار از لذت همبستری سرشار نيست
پيچ و تاب نرم سيماب روانش را که برد؟

پيش از اينها زمين را آسمان سبز بود 
نيست اينک جز سياهی،آ سمانش را که برد؟

من از فرداي بي تو بي غزل بي يار مي ترسم...

 از اين قسمت از اين تقدير افسونكار مي ترسم...

 تو هم يك روز تركم مي كني يا نه نمي دانم

ولي از اين شب تار و تن تب دار مي ترسم

نگاه سرد و سنگينت مرا له مي كند بس كن...

من از اين شانه ي لرزان و اين آوار مي ترسم...

 غرورم نذر چشمانت به فريادم برس زيبا..

كه از اين سنگلاخ سرد و ناهموار مي ترسم.

كسي ديگر سراغ چشمهايم را نمي گيرد...

 خزان عشق نزديك است و من بسيار مي ترسم...

بيا زيبا نگاهم را دخيل چشم هايت كن...

من از فرداي بي تو بي غزل بي يار مي ترسم