باز باران                               بی طراوت                                       کو ترانه؟!
سوگواری ست                   رنگ غصه                                         خیسی غم
می خورد بر بام خانه          طعم ماتم                                        یاد می آرم که غصه
قصه را می کرد کابوس     بوسه می زد بر دو چشمم             گریه با لبهای خیسش
می دویدم می دویدم         توی جنگل های پوچی                    زیر باران مدیحه
رو به خورشید ترانه            رو به سوی شادکامی                    می دویدم می دویدم
هر چه دیدم غم فزا بود      غصه ها و گریه ها بود                   انگ شادی پس کجا بود؟
این که می بارد به دنیا        نیست باران                                   نیست باران
گریه ی پروردگار است       اشک می ریزد برایم                      می پریدم از سر غم
می دویدم مثل مجنون        با دو پایی مانندِ بره                        کنار برکه ی خون

         باز باران   

              بي كبوتر

                بوف شومي

                       سايه گستر

                               باز جادو

                                 باز وحشت

                                         بي ترانه

                                             بي حقيقت

                                                     كو ترانه!

مي خواهم بنويسم ؛
اين بار واژه هايم را نمي آرايم .
اين بار ساده ساده با توسخن مي گويم.........
تو كه مرادم شده اي در لحظات نوميد بودنم .
تو كه شبيه هيچ كس نيستي.
برايم شده اي ماه تابان شب هاي بي كسي ام.
يادت قلبم را پر مي كند از اشتياقي كه سال ها و سال ها گمش كرده بودم.
نمي خواهم برايت عاشقانه بگويم كه ميداني از عشق رو گردانم .
برايت با درد مي گويم ؛ دردي كه فقط در همين مدت كوتاه با تو بودن فراموش شد .
با تو شادم شاد... و بي تو؛ بي تو پر از درد ؛ پر از هواي تلخ تو را خواستن و نداشتن.
ميداني تو را در همه جا در همه چيز مي جويم .
بدون آن كه گمت كرده باشم مدام در پي توام.
چرا تنها آن چشمان آشنا در ذهنم مانده است؟
اين روز ها مدام براي ديدنت ذهن خسته ام را زير و رو كرده ام..
ولي تنها چشمان روشنت با آن نگاههای شیرینت در يادم مانده است .
برايم شده اي تنها پناه خستگي هايم .
تنها روزنه به دنياي نور و روشني .
بهترين من هميشه براي عزيزترين هايم نه ازدل كه از جان مايه گذاشته ام.
هميشه آنها قلبم بوده اند ؛ دنيايم ؛ وجودم و همه زندگيم... و تو برايم عزيزتريني...
چرا برايم عزيزتريني چرا برايم اين همه آشنايي؟
آن قدر آشنا كه مي خواهم در همه چيز هايي كه دوستشان دارم با من سهيم باشي... و هستي .
مهربانم ؛ اگر گرمي دستانت را كم دارم ؛
اگر صداي تپش مهربان قلبت را هر لحظه در كنارم احساس نمي كنم
ولي بدان كه تو همیشه در قلبم خواهي ماند ؛
تو هميشه براي من بهترين خواهي بود.
بدان شب های تاریک من بی ماهم روشن نخواهد شد .
کاش این روز ها هر چه زود تر تمام شود و زندگی من رنگی دوباره به خود بگیرد .
نبودنت سخت مرا آزار می دهد.
حرف های زیادی دارم برای گفتن ولی ......
بغض این تنهایی مرا رها نمی کند و مانند پیله ای بر من هر شب بیشتر می تند .

مرگ اگر آید از این در گویم

برو و از در دیگر بازآ

سر برون آر ز هر روزن و در

تا ببینم ز همه سوی ترا

اینکه می خندد در این شب تار

اینکه آن دور ستادست بپا

سایه ی مرگ جهان ست و من است

اینکه می خواند پیوسته مرا

من تورا دوست تر از جان دارم

ای که می خندی از دور به من

مرده ام من،تو که یی،پیشتر آی

روی بنمای در این گور به من

من ترا دوست تر از جان دارم

باز ، باز آی و مرا در بر گیر

مثل این است که شاید افسوس

تو ز من سیری و من از جان سیر

 عجب بالا و پایین داره دنیا