چرا مرا نمي كشد خداي چشمهاي تو ..

 ميان آب و آتشم براي چشم هاي تو..

 قسم به ساحت غزل دقيقه اي هزار بار..

 دلم عجيب مي كند هواي چشم هاي تو..

 چقدر با ستاره ها به لحن آب و آيينه ..

 شبانه حرف مي زدم به جاي چشم هاي تو ..

 از آن شبي كه ديدمت ميان آن همه سكوت..

 نشسته ام كنار دل به پاي چشمهاي تو..

 سكوت گاه گاه تو مرا شكنجه مي دهد..

 خدا كند كه بشنوم صداي چشمهاي تو..

 اگر چه شرم مي كنم بگويمت كه شاعرم..

 ولي تمام اين غزل فداي چشمهاي تو..

خبرم رسيد امشب كه نگار خواهي آمد

سر من فداي راهي كه سوار خواهي آمد

همه آهوان صحرا سر خود نهاده بر كف

به امید آنکه روزی به شکار خواهی آمد